Soms word je zo intens geraakt door iets en moet je heel hard huilen om iets ogenschijnlijk kleins. Dan staat het verdriet niet in verhouding tot dat wat er gebeurt. Er wordt dan waarschijnlijk iets in jou geraakt (wat is de trigger?), dat door datgene wat gebeurt, ineens vrijkomt. Het verdriet kan dan ineens weer stromen.
Verdriet, bedroefd zijn, is een van onze primaire basisemoties. Huilen en tranen zijn een teken dat het verdriet kan stromen. We krijgen er over het algemeen ook aandacht mee. Dat is prima, maar geef de tranen wel de kans om te stromen. Vaak hebben we de neiging om te gaan troosten, terwijl ruimte geven aan deze emotie belangrijk is.
Onder het immense verdriet kan een (vroeg)kinderlijk trauma liggen. Herinneringen en ervaringen uit jouw jeugd liggen opgeslagen in jouw lijf en in jouw geheugen. Aangemaakte geïnternaliseerde overtuigingen zorgen ervoor dat jij vastzit in je eigen verdriet. Totdat er iets gebeurt waardoor het ineens (weer) wordt bevrijd.
Deze overtuigingen kunnen zijn ontstaan doordat je vroeger niet mocht huilen (je moet flink zijn) en dat verdriet er niet mocht zijn. Het is en blijft natuurlijk een lastige emotie voor de ander. Óf je hebt geconcludeerd dat je niet goed genoeg bent óf het niet goed genoeg doet. Dat zijn twee kernovertuigingen waar we allemaal wel eens last van hebben.
Word je geraakt door een gebeurtenis en moet je huilen, laat de emoties dan stromen. Je moet kunnen rouwen om dat wat je niet hebt gekregen of om wat je hebt meegemaakt. Zo kun je in jeZelf verweven wat je hebt ervaren. Daarna kun je de stap zetten om je eigen kernovertuigingen onder de loep te nemen.
Wil jij jouw verdriet ook (weer) leren verweven in jeZelf? Neem dan gerust contact met mij op en ik gids je een eindje op weg. Of abonneer je op de inspiratiemail en ontvang tips om een GroeiStap in jouw levensgeluk te zetten.