Gisteren zat ik (weer eens) bij een overleg waar de emoties de overhand kregen. Waar de een sprak uit verbolgenheid over hoe het was gegaan en de ander zijn (emotionele) hakken in het zand zette door de stekker eruit te willen trekken. Er werd niet meer met een onderzoekende en nieuwsgierige houding (naar elkaar) geluisterd.
Wat gebeurt er nu eigenlijk op het moment dat emoties de overhand nemen/krijgen? Ons zelfbeschermingsmechanisme draait dan overuren. Er wordt stress gevoeld of een dreiging ervaren waardoor we boos of bang worden of soms zelfs bedroefd. Vanuit deze emotie(s) ga je dan het gesprek aan, waarbij alle woorden een lading krijgen van verwijt. Je bent immers gekwetst of geraakt door wat de ander heeft gezegd of heeft gedaan.
In het hierboven genoemde overleg werden ook feiten aangehaald. Er was een appje gestuurd waarop velen hadden gereageerd. Zowel het appje als de reactie erop werd door de aanwezigen verschillend geïnterpreteerd. Niemand had in directe zin gereageerd op het idee uit het appje, maar wel een soort stilzwijgende goedkeuring gegeven. Zo werd het in ieder geval wel uitgelegd.
Die interpretatie leidt tot emoties. Het lijkt heel simpel. Interpreteer de boodschap en het gedrag van de ander op een andere manier en je krijgt een andere emotie. Alleen hebben we geen grip op dat onbewuste gedachteproces, tenzij je daar heel bewust mee bezig bent. Maar dat is nog niet zo eenvoudig.
Om je emoties niet aan het woord te laten zul jij jeZelf moeten leren kennen op een diepere laag. Welke kernovertuigingen en welke eerdere ervaringen leiden tot de emotionele woorden? Dat onderzoek kost tijd, maar is vanaf het moment dat je ermee start al effectief.
Wil jij ook (weer) leren je emoties niet aan het woord te laten. Neem dan gerust contact met mij op en ik gids je een eindje op weg. Of abonneer je op mijn inspiratiemail en je ontvangt tips voor een stap in jouw levensgeluk.